Categorie: Geen categorie

Geen categorie

SNELLE BUIKSPIEREN

Alexander Speybrouck

Vergeet die crunches. Als je sneller, fitter en sterker wilt worden, moet je je bekkengebied trainen!

Tussen de vorige generatie topsporters zul je heel goed moeten zoeken naar elitelopers die aandacht besteedden aan hun buikspieren. Tegenwoordig is het bijna verplicht. Lolo Jones, wereldkampioene op de 100m horden, zegt daarover: ‘Mijn coaches hameren voortdurend op het belang van een goede conditie van het bekkengebied. We zijn er de hele tijd mee bezig.’ Dat komt omdat wetenschappers en coaches nu weten dat je zonder een goed getraind bekkengebied (de spieren in je (onder)buik, lage rug en billen) niet optimaal zult presteren. Je hebt het nodig om de stabiliteit, de kracht en het uithoudingsvermogen te leveren om goed heuvelop te lopen, naar de finish te sprinten en kilometer na kilometer efficiënt te blijven bewegen. Met een sterk bekkengebied volgt de rest vanzelf,. Het is de basis voor al je bewegingen, wat je hardloopniveau ook is.

Deskundigen hebben nauwkeurig in kaart gebracht op welke manier de hardloopbeweging een beroep doet op de kracht en stabiliteit van de grote bilspieren, de heupbuigers en de buikspieren die diep onder je sixpack liggen. Zij ontdekten dat het gebruik van deze spieren essentieel is voor hardlopers, voor een supersnelle eindsprint, maar ook om lange duurlopen goed vol te houden. Bovendien hebben ze passende oefeningen ontworpen gericht op het verstevigen van het bekkengebied. Alle hardlopers – van degenen die aan het herstellen zijn van blessures tot aan toplopers die jagen op een PR – kunnen profijt hebben van deze zorgvuldig opgezette benadering. Als alle spieren die je gebruikt bij het hardlopen worden ondersteund, en de spieren in de heupen en romp samenwerken, dan heb je minder last van blessures en kun je meer van het hardlopen genieten. Kwaliteitswerk aan het bekkengebied is niet gemakkelijk, maar ook niet tijdrovend. Het vereist niet meer dan een paar keer per week een kwartiertje tijd– een investering die zich dubbel en dwars terugbetaalt tijdens je trainingen. Vraag het maar aan Lolo Jones: zij doet zelfs in het rustseizoen drie keer per week haar oefeningen voor het bekkengebied, zodat ze bij wedstrijden de kracht en het uithoudingsvermogen heeft om haar status als Amerika’s top hordeloopster te verstevigen. ‘Als de kracht in mijn bekkengebied op zijn best is,’ zegt Jones, ‘dan kan ik efficiënter lopen en die extra scherpte vasthouden.

Geen categorie

LAGE RUGPIJN: DE NEUROPATHISCHE COMPONENT NIET ONDERSCHATTEN

Alexander Speybrouck

BRUSSEL 23/02 – Lage rugpijn is een zeer frequent probleem. De eerstelijnstherapie bestaat in paracetamol en NSAID’s, maar lage rugpijn is vaak te wijten aan nociceptieve én neuropathische componenten en die moet je dan ook tegelijkertijd aanpakken.

Met een goede anamnese kan je meestal de oorzaak van lage rugpijn achterhalen: fractuur, trauma, discushernia, radiculopathie, botmetastase, bacteriële infectie … Meestal leert een anamnese ook of het gaat om een neuropathische pijn (brandende pijn, gevoel van mieren, prikkelingen) dan wel een mechanische pijn door discuslijden (trekkingen of pijn die verandert bij verandering van houding). Standaardröntgenfoto’s in staande houding geven al belangrijke biomechanische informatie. Andere beeldvormingsonderzoeken zoals een MRI brengen zelden meer bij. De eerstelijnstherapie bestaat klassiek in paracetamol, NSAID’s en COX-2-remmers samen met een maagbeschermend middel bij oudere patiënten en patiënten met comorbiditeit.

Een gemengde pijn
Chronische lage rugpijn omvat een nociceptieve en een neuropathische component. Bij degeneratie van een tussenwervelschijf bijvoorbeeld treedt penetratie van pijnvezels op die worden samengedrukt. Dat veroorzaakt een neuropathische pijn. Het is belangrijk beide componenten te behandelen. De helft van de ouderen die NSAID’s innemen wegens rugpijn, neemt die geneesmiddelen 3-6 maanden later nog altijd in. Dat wijst op residuele symptomen die niet verdwijnen met de behandeling. Vaak worden dan conform de Europese richtlijnen opiaten of zelfs antidepressiva voorgeschreven. Dat multifactoriële aspect van chronische lage rugpijn wordt vaak miskend en niet behandeld. Recente studies tonen evenwel aan dat 20-55% van de patiënten met een waarschijnlijkheid van meer dan 90% een neuropathische component vertoont, die de symptomen verergert.

Een meta-analyse van de behandelingen
Een overzicht van de literatuur die tussen 1990 en 2011 werd gepubliceerd,1 toont aan dat een combinatie van pregabaline en een COX-2-remmer of een opiaat efficiënter is dan een monotherapie en niet meer bijwerkingen veroorzaakt. Celecoxib alleen verlaagde de pijn met 12,4%, pregabaline met 10,4% en de combinatie van de twee verminderde de pijn met 38,2%. De pijn verminderde het sterkst (51,8%) met een combinatie van pregabaline + celecoxib bij patiënten met een LANSS-score > 12 (Leeds Assessment of Neuropathic Symptoms and Signs). De consumptie van pregabaline verminderde meer als het werd gecombineerd met celecoxib, dan als het in monotherapie werd gebruikt. De situatie is vergelijkbaar met pregabaline + buprenorfine: de score op de VAS verminderde sterk met de combinatie dan met buprenorfine alleen (p < 0,01).

Eenheid maakt macht
De combinatie pregabaline/celecoxib lost de symptomen beter op dan een monotherapie. De auteurs pleiten dan ook voor een multimodale aanpak op maat van lage rugpijn met een combinatie van geneesmiddelen met verschillende werkingsmechanismen om zowel de nociceptieve als de neuropathische component te beteugelen.

Geen categorie

TIME AND ACTIVITY LINKED TO BACK PAIN RISK

Alexander Speybrouck

Reuters Health – Factors that can trigger pain in the lower back include working in awkward positions, being distracted, and being physically or mentally tired, a new study shows.

“Back pain is a major public health concern,” said Manuela Ferreira of The George Institute for Global Health at The University of Sydney, Australia, one of the study’s authors. “It’s among the leading causes of disability around the world.” Ferreira and her colleagues interviewed nearly 1,000 people who developed sudden lower back pain in 2011 and 2012, asking whether they’d been exposed to any of 12 possible triggers in the two hours before their pain started. Overall, people were most likely to have sudden lower back pain in the morning. Manual tasks involving awkward positions were tied to an eight-fold increase in risk for lower back pain, the researchers found. Manual tasks involving objects away from the body, animals or people, and unstable objects increased the risk of back pain between five and six times. Being distracted during a task or activity increased the risk of sudden lower back pain by 25 percent, they found. Being physically or mentally tired increased the risk about four times. Alcohol consumption and sex were not tied to an increased risk of sudden lower back pain, however. The new study can’t explain why certain things greatly increased the risk of back pain while others did not. There are some theories, however. For example, people may be at higher risk of back pain in the morning because they may not be fully alert yet. Or, Ferreira said, the disks in the spine might be more susceptible to damage in the morning. She said people who are used to lifting heavy objects probably know how to do it safely, but people should ask for guidance from doctors or physical therapists if they’re unsure. “Back pain will affect about 10 percent of the world’s population at some point in their lives,” Ferreira and her colleagues wrote February 9 online in Arthritis Care and Research. “Although we have many studies looking at the interventions for back pain, we don’t have a lot of knowledge about prevention,” Ferreira said. “People who are not involved with these activities on a daily basis, they should pay attention to how they’re lifting,” she advised. “Even brief exposures to those activities can lead to back pain. “Also, she said, it helps to be physically and mentally strong, with a healthy diet and regular exercise.

Geen categorie

‘MIGRAINE IS GEEN ZIEKTE, MAAR EEN HERSENSTOORNIS’

Alexander Speybrouck

Wie migraine heeft, is eigenlijk niet ziek. Het gaat om een verstoord pijnsysteem in de hersenen, zegt neuroloog Koen Paemeleire van de Universiteit Gent.
Pijn is een alarmsysteem dat ons waarschuwt voor schade aan ons lichaam. Maar soms is er geen schade, maar voelen we toch pijn. Wie een migraine-aanval heeft, heeft bijvoorbeeld geen klap op het hoofd gekregen. ‘Het pijnsysteem heeft hier een andere functie dan schade rapporteren’, zegt Paemeleire. ‘Migraine is meer een programma dat je dwingt om te rusten.’

Wat gaat er dan verkeerd in het brein van een migrainepatiënt?
‘Het heeft een verstoorde prikkelbaarheid. Migrainelijders zijn bijvoorbeeld gevoeliger voor fel licht of voor geuren. Ze lijken meer op te pikken. Hun brein komt ook sneller energetisch in de problemen: hun tank raakt sneller leeg omdat de energieaanlevering niet optimaal gebeurt. ‘

Migraine als hersenaandoening: is dit een nieuwe benadering?
‘De vorige theorie luidde dat migraine een vasculaire hoofdpijn is, en dat het dus aan de bloedvaten ligt. Kloppende hoofdpijn voelt inderdaad aan alsof het je bloedvaten zijn, maar dat is niet correct. Het zijn de hersenen. We spreken vandaag van neurovasculaire hoofdpijn. Die ontstaat in het zenwustelsel, maar ons alarmsysteem wordt erbij betrokken.’ ‘Die hersenstoornis leidt tot aanvallen. Maar die zijn maar een bijproduct van de migraineconditie.’

Hoe wordt een aanval uitgelokt?
‘Een klassieke uitlokker is stress. Dat moet je overigens niet te psychologisch invullen, het gaat over energieverbruik en informatieverwerking in het brein. Een maaltijd overslaan kan eveneens een uitlokker zijn, want dat betekent het niet tijdig aanleveren van energie. Als je er op tijd bij bent, iets eet en wat gas terugneemt, kan je een aanval misschien voorkomen. Slaaptekort is eveneens nefast, want slaap is een recuperatiemoment voor onze hersenen. Een deel van de aanvallen kan je voorkomen door regelmatige maaltijden, stressmanagement, een goede slaaphygiëne en het mijden van cafeïne, alcohol en tabak.’

Geen categorie

RUST VOOR JE RUG

Alexander Speybrouck

In zijn nieuwste boek beschrijft Pascal Mannekens onder meer hoe lage rugpijn ontstaat, wat het verband is tussen slapen en rugklachten, de bedeigenschappen van een goed slaapsysteem en de oorlog tussen hard en zacht slapen. Het eerste exemplaar van het boek Rust voor je rug wordt uitgereikt op het jaarlijkse Event Bed & slaap van WoonWerk. Tijdens het plenaire ochtendprogramma gaat Pascal Mannekens uitgebreid in op de basis van een goed bed: conformiteit en slaapcomfort. Deelnemers aan Event Bed & Slaap maken als eerste kennis met de inhoud van dit boek: de nieuwste inzichten over slaapsystemen en rugklachten.
Rust voor je rug is wetenschappelijk onderbouwd, maar tegelijkertijd glashelder geschreven zodat elke consument aan de slag kan met concrete bedtips. Het is het eerste boek ter wereld dat op een eenvoudige manier het onderliggend mechanisme blootlegt tussen rugklachten, slaaphoudingen en bedsystemen. Na het lezen van dit boek weet de consument even veel (of zelfs meer) over een goede rughygiëne als een slaapkamerspeciaalzaak of een fysiotherapeut.

Geen categorie

TRAIN JEZELF GELUKKIG

Alexander Speybrouck

NEW YORK (Reuters Health) – Met goed getrainde spieren is het voor het lichaam gemakkelijker om een schadelijk proteïne geassocieerd met depressie te verwijderen, volgens een nieuwe studie bij muizen.

“Als je constant traint en je spieren zijn getraind en aangepast aan fysieke inspanning, verwerf je de capaciteit om een klasse enzymen tot expressie te brengen die in staat zijn om iets dat zich opstapelt tijdens stress en dat schadelijk kan zijn voor u, te elimineren,” verklaarde de hoofdauteur Dr. Jorge Ruas van het Karolinska Institutet in Stockholm in een telefonisch interview aan Reuters Health. Het lichaam metaboliseert de stof, kynurenine, afkomstig van tryptofaan, een proces dat geactiveerd wordt door stress en door inflammatoire factoren, verklaren Dr. Ruas en zijn team in hun rapport dat gepubliceerd werd in Cell. Studies hebben hoge spiegels van kynurenine – dat gemakkelijk doorheen de bloed-hersenbarrière passeert – in verband gebracht met depressie, zelfmoord en schizofrenie.

Hun nieuwe studie werd uitgevoerd op muizen die transgeen waren voor PGC-1alfa1 in skeletspieren, die genetisch gemodificeerd werden om hoge spiegels van dit proteïne in hun spieren tot expressie te brengen, wat de effecten van aerobe spiertraining nabootst. De onderzoekers onderwierpen deze muizen, alsook een controlegroep van wild-type muizen, aan vijf weken lichte stress. De normale muizen ontwikkelden tekenen van depressie, maar de PGC-1alfa1 muizen niet. Naast hogere spiegels van kynurenine in hun bloed, hadden de transgene muizen ook hogere spiegels van KAT enzymen, die kynurenine omzetten in kynureenzuur, een gemakkelijker gemetaboliseerde vorm die de bloed-hersenbarrière niet kan passeren. Wanneer de onderzoekers kynurenine rechtstreeks toedienden aan de PGC-1alfa1 muizen, stegen hun bloedspiegels van de stof niet, omdat de KAT enzymen in staat waren om het zo snel af te breken. Echter, de toediening van kynurenine aan de wild-type muizen verhoogde hun bloedspiegels van de chemische stof, en veroorzaakte ook depressieve symptomen. Om te verzekeren dat de bevindingen bij muizen ook van toepassing zouden zijn op mensen, rekruteerden de onderzoekers een groep van volwassen vrijwilligers om deel te nemen aan drie weken matige lichaamsbeweging. Aan het einde van het oefenprogramma hadden de vrijwilligers meer PGC-1alfa1 en KAT enzymen in hun spieren. Dr. Ruas en zijn team plannen nu een studie bij mensen met depressie die fysiotherapie als behandeling voorgeschreven kregen. De studie wil onderzoeken hoeveel patiënten werkelijk oefenden, of de fysieke activiteit nuttig was voor de behandeling van hun depressie, alsook de correlatie tussen lichaamsbeweging, depressie en kynurenine spiegels. Artsen kunnen de bevindingen gebruiken om hun patiënten te helpen begrijpen waarom fysieke activiteit weerstand kan bieden tegen depressie, wat hun compliance voor de oefenaanbevelingen zou verbeteren.

Geen categorie

ONTSTEKING KAN DEPRESSIE VEROORZAKEN

Alexander Speybrouck

Depressies zijn soms het gevolg van een ontsteking. Wordt die lichamelijke oorzaak aangepakt, dan verdwijnt ook de depressie.

Mensen met een depressie hebben vaak een lagere concentratie van het ‘geluks’-hormoon serotonine in hun bloed. Veel antidepressiva zijn er dan ook op gericht meer serotonine beschikbaar te maken. Maar er komen steeds meer aanwijzingen dat een depressie ook gelinkt kan zijn aan het immuunsysteem. Daarbij spelen cytokinen een cruciale rol. Dat zijn de signaalstoffen die een (ontstekings)reactie tegen een ziekteverwekker op gang trekken en nadien weer afremmen. Ze zorgen er daarnaast voor dat we ons lusteloos en moe voelen, sociale contacten mijden, minder gaan eten, …: kortom, dat we alleen nog zin hebben om ons terug te trekken in een warm bed, zelfs al hebben we alleen last van een simpele verkoudheid. Dat is goed, want terwijl wij rusten, krijgt ons immuunsysteem alle tijd om de ziekte te lijf te gaan.

Deze psychische symptomen lijken wel heel erg op de symptomen van een depressie of andere aandoeningen zoals burn-out of het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS). Uit meerdere studies is inderdaad gebleken dat mensen die aan een depressie lijden hogere concentraties ontstekingsbevorderende signaalstoffen in hun bloed hebben dan psychisch gezonde mensen. Mogelijk is hun immuunsysteem uit balans geraakt door een chronische ontsteking die verder weinig klachten geeft, zoals een infectie aan de urinewegen of een tandwortelontsteking. Als die niet ontdekt worden, bestaat het risico dat de patiënt bij een psychotherapeut terechtkomt, terwijl hij eigenlijk simpelweg ontstekingsremmers nodig heeft.
Andere studies wijzen op de rol die stress speelt. Chronische en acute stress zouden ervoor kunnen zorgen dat ons immuunsysteem permanent in staat van paraatheid verkeert, en dus ontstekingsbevorderende cytokinen produceert. Psychiater Charles Raison (University of Arizona) kwam na een meta-analyse van verscheidene studies dan weer tot de conclusie dat ons immuunsysteem in onze moderne, ‘microbenloze’ samenleving te weinig getraind raakt en daardoor overreageert op onschadelijke stoffen. Dat zou niet alleen het ontstaan van allergieën bevorderen, maar ook van depressies.

Er zijn dus veel aanwijzingen dat bij depressie het evenwicht tussen ontstekingsbevorderende en ontstekingsremmende signaalstoffen is verstoord. Daarom experimenteren onderzoekers momenteel met ontstekingsremmers. Zo toonde Jance Kiecolt-Glaser (University of Ohio) bijvoorbeeld al aan dat studenten minder examenstress hebben als ze onstekingsremmende omega-3-vetzuren kregen. Experimenten met proefdieren liet ten slotte zien dat de toediening van ontstekingsremmende signaalstoffen hen minder moe en lusteloos maakte.

Geen categorie

JOGGERS LEVEN ZES JAAR LANGER DAN ANDEREN

Alexander Speybrouck

Mensen die regelmatig joggen leven gemiddeld 6 jaar langer dan wie dat niet doet. Het risico dat ze vroegtijdig overlijden ligt liefst 44 procent lager. Dat blijkt uit een langlopende studie aan de Bispebjerg University Hospital in Denemarken waarbij in totaal 19.329 inwoners van Kopenhagen in de periode 1976-2011 opgevolgd werden. De resultaten staan samengevat ook in het gezondheidsmagazine Bodytalk.

Trage lopers (je kan nog vlot babbelen) boekten de grootste winst. Hun risico op vroegtijdig overlijden is gemiddeld 63 procent lager dan dat van niet-lopers. Bij matige lopers (praten wordt moeilijk) daalt dit tot 47 procent. Snelle lopers (voortdurend in het rood) hebben evenwel 22 procent meer risico op vroegtijdig overlijden dan niet-lopers. Bij maximaal 3 keer per week lopen daalt dit risico met 60 procent, vaker lopen doet dit stijgen met 24 procent. Meest optimaal blijkt 1 à 2,4 uur per week joggen. In dat geval daalt het risico met 40 procent, bij wie meer dan 4 uur per week loopt is dat slechts 14 procent. Uit het onderzoek blijkt voorts dat lopen ook het aantal fatale hartinfarcten doet dalen. Bij mannen is dat met maar liefst 70 procent het geval, bij vrouwen vermoedelijk ook met 50 procent. Dat percentage is echter minder zeker door het kleine aantal lopende vrouwen in de studie. Verder neemt ook het sterfterisico door ademhalingsziekten, kanker en beroerte duidelijk af.

Geen categorie

SKIERS MET ZWAKKE KNIEEN, HOE LETSELS VERMIJDEN?

Alexander Speybrouck

Nu de enkel stevig in een skibot verpakt zit, is de knie het meest kwetsbare gewricht geworden bij skiërs. “Sommige skiërs lopen meer risico dan andere,” zegt sportkinesitherapeut Bart Dingenen die aan de Faculteit Bewegings- en Revalidatiewetenschappen van de KU Leuven een doctoraat voorbereidt over voorste kruisbandletsels bij sporters. “Maar de meeste mensen weten dit niet. Zij beschouwen knieblessures nog al te vaak als brute pech waar je weinig aan kan doen en dat is spijtig,” stelt Dingenen. “Want dat is niet zo. Met enkele testjes kan je de personen met het grootste risico opsporen.”

Tekens die verraden

Dingenen vraagt mensen bijvoorbeeld om van een klein verhoogje te springen. De wijze waarop ze landen, vertelt hem veel. Sommige mensen vangen de landingskrachten bijvoorbeeld niet mooi op. Ze buigen niet symmetrisch door beide knieën en heupen, maar laten één of beide knieën naar binnen kantelen. Tijdens het buigen hoort het been mooi in één rechte lijn te blijven tussen de heup en voet, zonder dat de knie naar één van beide kanten uitwijkt. In deze positie is de knie in staat om vrij grote krachten op te vangen. “Wanneer de knie naar binnen kantelt, bevindt ze zich in een zwakke positie,” licht Dingenen toe. “De kanteling verhoogt vooral de belasting op de voorste kruisband en eveneens het risico dat de knie het bij een plotse stevige schok begeeft.” “Er is nog een andere vaak voorkomende afwijking,” gaat Dingenen verder. “Soms zien we ook dat mensen met de romp in de richting van het steunbeen overhellen wanneer we hen vragen om op één been te gaan staan en door de knieën te buigen. Op deze manier schakel je echter de functie van enkele belangrijke stabiliserende spieren uit. De combinatie van deze rompuitwijking met het naar binnen zakken van de knie zorgt opnieuw voor een extra belasting van de knie en een risicoverhoging voor voorste kruisbandletsels.” “Vooral bij vermoeidheid kunnen deze afwijkingen nog duidelijker worden en dat maakt een goede algemene conditionele voorbereiding des te belangrijker. Een aspect dat veel te veel skiërs uit het oog verliezen.”

Eenvoudige oefeningen, goed resultaat

“Bovendien,” gaat Dingenen gedreven verder, “beschikken we over een heel arsenaal van specifieke oefeningen die hun preventieve nut al duidelijk bewezen hebben. Ze helpen de knie beter onder controle te houden, maar maken tegelijk ook de spieren sterker zodat je beter kan doorveren, de krachten mooier opvangt en uiteindelijk veiliger op je ski’s staat.” “Klassiek start je met eenvoudige trage buigoefeningen en bouw je vervolgens op naar onder andere correcte sprong- en landingstechnieken, iets wat bij skiën zeker ook van toepassing is. De uiteindelijke bedoeling is dat je door veel te oefenen de correcte bewegingen automatiseert. Want dan pas bereiken ze hun optimale nut om letsels te voorkomen, wanneer je er niet meer bij moet nadenken.”

Even jezelf testen

Dingenen is stellig: “Onderzoek heeft aangetoond dat het wel degelijk mogelijk is om je bewegingspatronen te verbeteren en het risico om dit letsel te krijgen sterk kan verlagen met dit soort van oefeningen. Wie tijdens de krokusvakantie naar de sneeuw trekt, heeft daar helaas de tijd niet meer voor. Maar die is er nog wel wanneer je pas in het paasverlof gaat skiën. “Twijfel niet,” zo roept Dingenen iedereen op. “Buig eens door je knieën voor je spiegel en bekijk of je beide benen elk mooi in lijn blijven. Wees kritisch voor jezelf. Doen ze dat niet, maak dan een afspraak met je kinesitherapeut die je verder kan begeleiden zodat de kans op een letselvrije vakantie toeneemt.”

Geen categorie

WELK TYPE TRAINING OM SPORTBLESSURES TE VOORKOMEN?

Alexander Speybrouck

NEW YORK 17/10 – Krachttraining en evenwichtsoefeningen zullen sportletsels wellicht beter voorkomen dan stretching, volgens een review van vroeger bewijsmateriaal.
Onderzoekers verklaarden dat het niet duidelijk is welke specifieke oefeningen het meest kans bieden om enkelverstuikingen, ligamentscheuren en andere letsels af te wenden. “Als je een bepaald type krachttraining kan doen, zou dit op dit ogenblik onze beste aanbeveling zijn. Maar er zijn meer studies nodig om deze resultaten te bevestigen en volledig zeker te zijn,” verklaarde Jeppe Lauersen, die de review van vroegere studies leidde aan het Institute of Sports Medicine Copenhagen aan Bispebjerg Hospital in Denemarken. De onderzoekers combineerden de gegevens van studies die mensen, voornamelijk volwassen of tiener atleten, randomiseerden voor groepen die bepaalde oefeningen wel of niet deden. De studies volgden de deelnemers om na te gaan wie blessures opliep over periodes van enkele maanden tot een jaar. De finale analyse sloot 25 studies en meer dan 26.000 deelnemers in, inclusief voetbal-, basketbal- en handbalspelers, en legerrekruten. Sommige studies evalueerden alle mogelijke letsels.  Andere hadden een meer specifieke focus; ze bestudeerden bijvoorbeeld alleen hamstring letsels of knieletsels als gevolg van overbelasting. Globaal analyseerden de onderzoekers bijna 3500 blessures. Lauersen en zijn team vonden drie studies die stretching programma’s evalueerden en geen voordeel toonden om een blessure af te wenden. De beperkte gegevens “ondersteunen de toepassing van stretching voor de preventie van blessures niet, noch voor of na de training,” noteerde het studieteam op 7 oktober online in de British Journal of Sports Medicine. Maar zes studies die de effecten van evenwichtsoefeningen voor de verbetering van de gewrichtsstabiliteit bestudeerden, vonden een 45% lager risico op blessures bij mensen in de traininggroep. En krachttraining om de spieren op te bouwen, leidde tot 68% reductie van de blessures in de vier studies. Deze voordelen bleken van toepassing te zijn op zowel letsels door overbelasting als op meer acute verstuikingen en scheuren. Toch, verklaarde Lauersen aan Reuters Health, zijn er onvoldoende studies die een specifiek kracht- of evenwichtsprogramma promoten boven een ander. Bijgevolg is het moeilijk om te weten hoe men atleten moet adviseren. Bing Yu verklaarde dat de manier waarop de studies in de nieuwe review gecombineerd werden, het ook moeilijk maakt om specifieke boodschappen af te leiden. “Als alle blessures samen worden beschouwd, is het zeer moeilijk om te zeggen welke oefeningen effectief zijn voor welk letsel,” verklaarde Yu, van de dienst Fysiotherapie aan de University of North Carolina at Chapel Hill. Hij nam niet deel aan het huidige rapport. Yu was het ermee eens dat er weinig aanwijzingen zijn die suggereren dat stretching nuttig is. Hij verklaarde dat de verbetering van de techniek, voor sommige atleten, het belangrijkste middel zou zijn om blessures te voorkomen. “De techniek is echt belangrijk. Echte basistechnieken, zoals neerkomen,” verklaarde hij aan Reuters Health. En niet overdrijven is een belangrijke manier om blessures te voorkomen voor amateuratleten zoals lopers, aldus Yu.